دعوت امام به سكوت، سخنرانيها، متينگها و نهايتاً غائله ١٤ اسفند توسط بنى صدر فضاى جامعه را به سوى تشنج كامل سوق داد و امام كه تا خرداد سال ٦٠ مدارا كرده بود و همه را به وحدت فرا مى‌خواند و همه را به تحمل دعوت مى‌كرد روز ٢٠ خرداد بنى صدر را از فرماندهى كل قوا عزل كردند و مجلس نيز در ٣١ خرداد طرح عدم كفايت سياسى رئيس جمهور را در دستور كار قرار داد كه با يكى از مؤثرترين انتقادات از سوى ايشان طرح تصويب شد و فرداى آن روز مورد تنفيذ امام قرار گرفت و بنى صدر از رياست جمهورى عزل شد كه با حمايت گسترده مردمى نيز روبرو شد. مخالفين و منافقين كه همه نقشه‌ها و طرحهاى خود را از سوى نيروهاى خط امام نقش بر آب مى‌ديدند حذف فيزيكى و ترور آنها را در دستور كار خود قرار داده و اعلان جنگ مسلحانه كردند. رهبران و تأثيرگذاران خط امام هدف تير نفاق و خشونت قرار گرفتند.
اولين هدف، نماينده امام در شوراى عالى دفاع، امام جمعه تهران، نماينده مجلس سيد على خامنه‌اى بود كه او را در مسجد ابوذر روز ٦ تير با بمب ترور كردند. روز بعد با انفجار دفتر حزب جمهورى ٧٢ تن از مسئولين و در رأس آنها رئيس قوه قضائيه شهيد مظلوم بهشتى و دو ماه بعد روز ٨ شهريور رئيس جمهور (شهيد رجايى) و نخست‌وزير (شهيد باهنر) هدف بغض و كينه منافقين قرار گرفتند و به شهادت رسيدند. حذف و ترور افراد مؤثر نظام و حكومت شرايط سختى را در ميانه سال ٦٠ بر كشور حاكم كرده بود. لزوم پر كردن خلأها و با موافقت امام كه تاكنون مخالف رياست جمهورى روحانيون بودند. «١» ايشان على‌رغم نقاهت ناشى از ترور، با اصرار دوستان نامزد رياست جمهورى مى‌شوند و با رأى بالاى ملت در ١٠ مهرماه به رياست جمهورى انتخاب مى‌شوند و برگى از زندگى پرفراز و نشيب ايشان ورق مى‌خورد. با دستگيرى گسترده منافقان و همكارى مردم موج ترورها آرام و تا پايان سال به كلى رفع مى‌شود و از اين پس آرامش نسبى در فضاى كشور حاكم مى‌شود جنگ و پيش برد آن و دفع متجاوز به عنوان اولويت اول كشور در دستور كار قرار گرفت كه نتايج خود را در عمليات فتح‌المبين و سپس آزادسازى خرمشهر نمايان كرد.
تا به اينجا مرحله ايجاد دولت اسلامى با همه فراز و نشيبهايش پشت سر گذاشته شد و اكنون نوبت تحقق مرحله بعدى در راه جامعه‌سازى، يعنى مرحله ايجاد كشور اسلامى و الگوسازى فرامى‌رسد؛ مرحله‌اى كه در آن وظيفه حكومت و ايشان به عنوان رئيس جمهور: