آيا ما حق داريم به قيمت احراز تخصص و در اختيار گرفتن افراد متخصص از ارزش والاى ايمان و تقوى صرف نظر كنيم؟ آيا ما حق داريم كسى را فقط به عنوان اينكه اين متخصص است كار آمد است، بلد است، اين اداره را اين وزارتخانه را اين دستگاه را اين كارگاه را بگرداند، او را اختيار دار اين ارگان كنيم؟ نگاه نكنيم كه آيا اين انسان ايمان به خدا و ايمان به انقلاب اسلامى دارد يا نه؟ حق داريم؟ به نظر من ما چنين حقى نداريم. «١» بنى صدر ناچار شد شهيد رجايى را براى اخذ رأى اعتماد به مجلس معرفى كند اما علاوه بر اينكه او و كابينه‌اش متهم به عدم تخصص مى‌شدند، روحانيت و حزب هم متهم به انحصارطلبى و تماميت خواهى شدند. سعى مخالفين خط امام حول دو محور قرار داشت: ابتدا مخدوش كردن چهره‌هاى اصلى و اركان جريان خط امام و سپس كوتاه كردن دست آنها از مصادر كشور:
در حقيقت همه جريانهاى معارض يك جا جمع مى‌شدند بر ضد خط امام و نيروهاى اصيلى كه در مسير اين خط تلاش مى‌كردند. كارهاى تبليغاتى و سياسى و دولتى گوناگون شروع شد و مهم‌ترين كارشان عبارت بود از دو مسأله، يكى مخدوش كردن چهره‌هاى اصلى و اركان جريان خط امام كه به نظر ما در پيشاپيش همه مرحوم شهيد بهشتى بود و دوم حتى المقدور كوتاه كردن دست اين عناصر از كارهاى اصلى اداره كشور براى اين كه همه امكانات موجود كشور را در انحصار خودشان قرار دهند. «٢» آنها كه تاب تحمل اسلام و حاكميت اسلام را نداشتند روحانيت و نيروهاى خط امام را با انواع و اقسام روشها از جمله جنگ روانى از صحنه حذف مى‌كردند. تهمت استبداد هم در همين راستا بود تا آنجا كه تعبير زشتِ «استبداد نعلين» را به قرينه «استبداد پوتين» رضاخانى به كار مى‌بردند. خط امام نيز مظلومانه تنها چاره‌اى كه داشت روشنگرى اذهان عمومى بود و تحمل و صبر. برپايى سخنرانيهاى مختلف و حضور در مجامع گوناگون و پاسخ به سؤالات و شبهات يكى از اقداماتى كه بود كه ايشان در اين زمينه انجام مى‌دادند.
اين حرف هم مثل بسيار حرفهايى كه در اوايل انقلاب مطرح شده بود، گروههايى كه از جهت‌گيرى اسلامى انقلاب راضى نبودند چون در آن جهت‌گيرى تعدادى از روحانيون هم سهيم بودند آن افراد اين گونه تعبيرات را رايج كردند ... و اين استبداد نعلين از تعبيراتى بود كه در بعضى از روزنامه‌ها كه تحقيقاً غير مسئول بودند نوشته شد و عده‌اى هم تكرار كردند.»