مقدمه‌ سياست خارجى يكى از مناقشه برانگيزترين حوزه‌هاى سياست‌گذارى در هر جا بوده و هست.
در نگاهى عام، سياست خارجى يكى از متعالى‌ترين امور عمومى در زندگى بشر امروز مى‌باشد؛ چرا كه وظيفه خطير توليد امنيت را بر عهده دارد. توليد امنيت گستره پهناورى را از حفظ بقاى سرزمين تا توسعه امكانات اقتصادى و فرهنگى در بر مى‌گيرد و صرفاً با ابزارهاى نظامى تحقق‌پذير نيست. ابزار ديپلماتيك اگر اصلى‌ترين راه تأمين امنيت نباشد، بى ترديد يكى از عمده‌ترين مسيرهاى شناخته شده آن مى‌باشد.
در قلب سياست خارجى، تأمين صلح و جلوگيرى از تعرض به آب و خاك و سيستم سياسى قرار دارد و اين بدان معنى است كه همه شئون زندگى فردى و اجتماعى از چگونگى وضعيت نهايى سياست خارجى متأثر مى‌شود.
متأسفانه بايد گفت در ايران اسلامى، اهميت واقعى سياست خارجى و نقش آن در رقم خوردن سرنوشت كشور و ملت و زمينه‌سازى فراز و نشيب‌ها و نيز ارزش بى چون و چرايش، به عنوان يكى از بزرگ‌ترين ابزارهاى تأمين يكپارچگى ارضى، امنيت سرزمينى، وجهه و اعتبار بين‌المللى، پيشبرد اهداف و برنامه‌هاى ملى در زمينه‌هاى سياسى، اقتصادى، فرهنگى و ...، چنان كه بايد و شايد، شناخته نشده و تاكنون بررسى و ارزيابى علمى شايسته، واقع بينانه و بى‌طرفانه‌اى از مواضع و برهه‌هاى گوناگون سياست خارجى ايران منتشر نگرديده است.
پس از پيروزى انقلاب اسلامى و استقرار نظام جمهورى اسلامى كه محصول دگرگونى عميق در ساختار سياسى كشور بود، تحولى نوين نه تنها در عرصه تاريخ سياسى، اجتماعى اين مرز و بوم، بلكه در گستره جهانى اسلام پايه گذارى و آغاز گرديد و به موازات تغييرات بنيادين در چارچوب حكومت و اداره كشور، ديپلماسى هم دستخوش تحولات عميقى گرديد كه در اين راستا مبانى ارزشى انقلاب الهام گرفته از احكام دين مبين اسلام، اهرم تغييرات را در ساختار ديپلماسى برعهده داشتند.
حضرت امام خمينى (ره) كه عهده دار رهبرى و هدايت انقلاب بودند، پس از پيروزى انقلاب تمام تلاش خود را براى نوسازى ديپلماسى منطبق بر اصول و ارزشهاى اسلامى به كار مى‌بردند و در هر فرصتى به مسئولان و گردانندگان آن لازمه انطباق تصميمات در عرصه سياست خارجى با موازين و معيارهاى شرعى را گوشزد مى‌نمودند.