امريكا در نظر نيروهاى خط امام سمبل قدرتى بود كه ملت ايران را به اسارت گرفته بود. هم پيمان حكومت پهلوى بود و لذا با هر تفكر گروهى كه اندكى تمايل به امريكا داشت مخالف بودند:
هر حركتى عليه رژيم انجام مى‌داديم احساس مى‌كرديم داريم بر ضد امريكا انجام مى‌دهيم و چنين تصورى در انقلاب جا افتاده و قطعى بود تا اين كه انقلاب پيروز شد و بعد از پيروزى انقلاب هم طبعاً اين روند وجود داشت. لذا با هر گرايش و انگيزه‌اى كه اندكى جانبدارى امريكا در آن تصور مى‌شد به شدت مخالفت مى‌كرديم «١» تسخير لانه جاسوسى توسط دانشجويان پيرو خط امام اين دو جبهه را در باب سياست خارجى نيز در مقابل يكديگر قرار داد. اين اقدام به عنوان سمبل مبارزه با سلطه‌طلبى امريكا و اقدامى كه دخالتهاى آنها را در ايران قطع مى‌كند مورد حمايت خط امام قرار گرفت. شهيد بهشتى به عنوان نايب رئيس مجلس خبرگان از تريبون مجلس آن را تأييد كرد. اعضاى مبارز شوراى انقلاب از جمله ايشان هم به تأييد اين حركت پرداختند و در جمع دانشجويان حاضر شدند و به سخنرانى در جمع آنها پرداختند:
طبعاً مسأله را از ديدگاه آن كسانى مى‌ديديم كه به مبارزه با امريكا به صورت واقعى و حقيقى معتقد هستند. لذا در شوراى انقلاب از حركت اين بچه‌ها دفاع مى‌كرديم و من همان وقت يك سخنرانى هم در لانه جاسوسى كردم. «٢» در طرف ديگر دولت موقت و برخى از اعضاى شوراى انقلاب قرار گرفتند. كسانى در دولت موقت بودند كه آشكارا از منافع امريكا دفاع مى‌كردند و بسيارى ديگر نيز حساسيتى نسبت به حضور امريكائيها در ايران نداشتند «٣» و در شوراى انقلاب هم كسانى بودند كه به شدّت مخالف اين حركت بودند و خواستار حل و فصل و آزادى بى‌قيد و شرط و هر چه سريع‌تر گروگانهاى امريكايى بودند. روشنگرى‌هاى ايشان و تأييد دانشجويان نقش بسزايى در جا افتادن اين حركت ضد استعمارى نزد رهبران نظام و افكار عمومى داشت:
مخالفين عمده، بنى صدر و بازرگان و قطب زاده بودند كه بنى صدر طبعاً با اين چيزها خيلى مخالف بود و بازرگان هم سياستش سياست مخالف با اين جريان و اصلًا شكست خورده اين جريان بود. قطب زاده هم كه وزير خارجه با آن روحيات بود و با آن ديد سياسى طبيعى بود با اين جريان موافقت نمى‌كرد ... حتى چندين بار قطب‌زاده در شوراى انقلاب ادعا كرد كه اينها تحت‌