دستورات آن قادر بى‌همتا به انجام رساند. و به همين دليل بايد حاكم اسلامى از آن برخوردار باشد، اولين مرحله‌ى ايمان، ايمان زبانى است. اما اين مرحله از ايمان براى حاكم اسلامى كافى نمى‌باشد، بلكه بايستى ايمان در او درونى شده و به اعماق قلب و روح و جان او وارد شده باشد.
پس مكمل ايمان زبانى، ايمان قلبى و عملى مى‌باشد كه اين درونى شدنِ ايمان به خدا و غيب، بر همه‌ى اعمال و رفتار و كردار و منش او تأثير گذاشته، او را كاملا كنترل مى‌كند تا در تصميمات و عملكرد برونى او، جز رضاى خدا متعال هيچ نكته‌اى بروز و ظهور نداشته باشد؛ يعنى اين كه حاكم اسلامى با اين درونى شدن ايمان سعى دارد تمام افعال اعمال خويش و تصميمات حكومتى را مطابق رضاى الهى به انجام رساند و اين مولفه باعث كنترل اساسى اعمال و رفتار مسئول نظام اسلامى مى‌گردد.
اگرچه عده‌اى كه اعتقادى به آموزه‌هاى دينى ندارند، اهميتى براى اين عوامل كنترل درونى قدرت سياسى قائل نيستند، اما از آنجا كه در چارچوب قدرت سياسى مورد نظر مقام معظم رهبرى، فعاليت و اقدام سياسى همه مقامات اعم از رهبرى و سران سه قوه و ديگر افراد فعال در عرصه قدرت مبتنى بر رويكرد دينى مى‌باشد. طبيعتا اين موارد به‌عنوان يك ابزار كنترل جدى مطرح مى‌باشد.
مقام معظم رهبرى در بيان اهميت ايمان به خدا به عنوان يك ابزار كنترل درونى، موفقيت‌هاى حضرت امام را مرهون ارتباط با خداى ايشان مى‌داند و مى‌فرمايد:
اعتقادم اين است كه اگر امام بزرگوار بى‌نظير ما كه واقعا در ميان مردم اين زمان- نظيرى براى ايشان نمى‌شناسيم و بعد از ائمه‌ى هدى و اولياءُ الله نظير ايشان را بسيار كم سراغ داريم- با اين مفاهيم مانوس نبود و با مناجات و دعا سرو كار نداشت و اهل تضرع و استغفار و استغاثه و گريه و توسل نبود، بسيار بعيد بود كه خداى متعال اين همه توفيق را به ايشان ارزانى بدارد. موفقيتهاى اين بزرگوار، به ميزان زيادى مرهون همين ارتباط با خدا و باز بودن راه دل او با درگاه الهى و استغاثه و مناجات و دعا بود. انسان، پيشرفت لحظه به لحظه‌ى اين مرد معنوى و الهى را در طى سالهاى اخير احساس مى‌كرد. هر ماه رمضانى كه بر اين بزرگوار مى‌گذشت، انسان مى‌ديد كه نورانى‌تر شده و خداى متعال او را هدايت مى‌كرده است. (١٠/ ١٢/ ٦٨)
همچنين مقام معظم رهبرى باز به تاسى از حضرت امام مردم را به تقويت ارتباط با خدا دعوت مى‌كند و مى‌فرمايد: