حكومت زشت باشد، در مفهوم ولايت وجود ندارد. مفهوم استبداد يا خودسرى، به ميل خود يا به ضرر مردم تصميم گرفتن، مطلقا در معناى ولايت اسلامى نيست. نه اين كه يك شخصى نمى‌تواند به نام ولايت از اين كارها بكند، خير، شياطينى هستند كه با همه نامهاى خوب، همه كارهاى بد را در دنيا كرده‌اند. .. البته كسانى كه دلباخته مفاهيم غربى و بيگانه از اسلام هستند، ممكن است حرفهايى بزنند، يا تصوراتى بكنند، ليكن اينها بر اثر نشناختن مفهوم ولايت است. (١٠/ ٤/ ١٣٧٠)
٢. منابع قدرت‌ هر آنچه كه به وسيله آن يك فرد يا گروه يا نظام سياسى بتواند فرد يا افراد را به كارى وا دارد كه اگر آن نبود اين صورت نمى‌گرفت مى‌توان، آن را جزء منابع قدرت تلقى كرد. عمده‌ترين اين منابع زور و اعتقاد است:
قدرت بر دو گونه عامل استوار است: اجبار و اعتقاد. اجبار يعنى هرگونه عامل بيرونى كه از خارج فشار مى‌آورد تا شخص از طبقه فرمانروا اطاعت كند. اين اجبار، غالبا جنبه مادى دارد.
وجود پليس، ژاندارم ارتش، دادگاه و مجازات از يك سو و فشار آداب و رسوم و عرف و سنت يا نيروى تبليغات از سوى ديگر، از مظاهر آن به شمار مى‌روند. «١» يكى ديگر از عوامل و سرچشمه‌هاى اطاعت شهروندان از قدرت مسلط، اعتقاد به نقش قدرت يا به دارندگان آن است. شهروندى كه درستى، صحت، حقانيت و خدمتگزارى اربابان قدرت را باور داشته باشد، طبعا به دستاوردها مقررات و موازين وضع شده از سوى آنان و راه و روشهاى كاركرد هيات حاكم، كم و بيش گردن مى‌گذارد. «٢» البته بخشى از اين اعتقاد مى‌تواند در اثر القاء و يا توسط دستگاه تبليغاتى دولت در فرد يا افراد ايجاد شود. در واقع اين تبليغات تلاش مى‌كند به مردم بقبولاند آنچه حكومت انجام مى‌دهد، براى خيرو صلاح عامه و ايجاد جامعه‌اى مرفه و آينده‌اى درخشان است و اين رژيم حاكم است كه بهتر از هرگونه رژيم ديگر مى‌تواند درهاى خوشبختى فردى و اجتماعى را بر روى اعضاى جامعه خود بگشايد. در صورت موفقيت رژيم در اقناع مردم به هر روش، نياز كمترى به اعمال زور و فشار وجود دارد. در واقع نظام سياسى‌اى پايدار است كه از پشتيبانى انبوه مردم و حكومت شوندگان بهره‌مند بوده و با مخالفتها و اعتراضات كمترى روبرو باشد. «٣»