اوّل: انقلاب اسلامى سخن تازه‌اى را با عنوان حكومت اسلامى مطرح كرد كه بر خلاف فرهنگ سياسى غربى، نظام ليبرال‌دموكراسى اروپايى را الگو نمى‌كرد، بلكه ازنظام جديدى سخن مى‌گفت. «١» دوّم: آزادى، استقلال، ضديت با استبداد و استعمار را ترويج كرده، روح مبارزه و تلاش براى آينده بهتر را در مردم زنده كرد و مهم‌تر آنكه انسان‌ها را كه در رژيم استبداد شاهنشاهى بى‌قدر و ارزش شده بودند به ارزش خود آگاه كرد. «٢» سوّم: در تضاد با فرهنگ سياسى طاغوتى و استعمارى غرب كه تلاش مى‌كردند تا از ملّت ايران موجودى حقير، مطيع، دست نشانده و ضعيف بسازند، آنان را عزيز، انقلابى، مستقل و قوى بار آورد. «٣» چهارم: بر خلاف فرهنگ سياسى استبدادى و غربى، روحيه و فرهنگ بسيجى و مهم‌تر از آن جهادى را در ملّت ايران زنده و تقويت كرد، فرهنگ جهادى در همه عرصه‌ها و صحنه‌ها اعم از اقتصادى، سياسى، فرهنگى، نظامى و اجتماعى. «٤» پنجم: كامجويى مقامات و وابستگان آنها از قدرت را نفى نموده، با استئثار در قدرت «٥»، خويشاوندگرايى و باندبازى به شدت مخالفت كرد.
٢. جهان اسلام: تأثير انقلاب اسلامى در فرهنگ سياسى جهان اسلام را از جمله در «بيدارى دنياى اسلام» مى‌توان نشان داد، به تعبير رهبر معظم انقلاب ادبيات و فرهنگ انقلاب اسلامى در فضاى عمومى زندگى ملّتهاى مسلمان و عرب به طور كامل رسوخ و نفوذ كرده است. «٦» علاوه براين، انقلاب اسلامى، در فرهنگ سياسى جهان اسلام مفاهيم مهمى چون ضديت با استكبار، ضديت با تسلط دنياى كفر بر اسلام و ضديت با وابستگى سياسى و اقتصادى را زنده كرده است. «٧» احياى فرهنگ سياسى مبتنى بر قرآن، نفى سكولاريزم و مهم‌تر از همه ضرورت بازگشت به اسلام ناب محمدى (ص) در دنياى اسلام نشانگر تأثير سازنده انقلاب اسلامى در فرهنگ سياسى جهان اسلام است. «٨» ٣. سطح بين‌الملل: رهبر انقلاب معتقدند كه انقلاب و نظام جمهورى اسلامى، اجزاى فرهنگ سياسى رايج بين قدرتمندان عالم را زير سئوال برده است «٩»، به گونه‌اى كه فرهنگ ما، فرهنگى مغاير با آن فرهنگهاست، كما اين كه وضع حكومت و قدرت سياسى و رابطه آن قدرت با مردم و پيوند بين آنها در دو فرهنگ متفاوت است.