خجالت و رودربايستى:
امر به معروف و نهى از منكر يك واجب است كه رودربايستى و خجالت برنمى‌دارد. «١» ٣- ٣. مراتب امر به معروف و نهى از منكر مراتب در زمان حاكميت اسلام:
در زمان حاكميت و اقتدار حكومت اسلامى واجب است مكلفين در امر به معروف نهى از منكر، به امر و نهى زبانى اكتفا كنند و در صورت نياز به توسل به زور، موضوع را به مسئولين ذيربط در نيروى انتظامى و قوه قضائيه ارجاع دهند. «٢» وظيفه مردم در امر به معروف و نهى از منكر در نظام جمهورى اسلامى، اكتفا به امر به معروف و نهى از منكر زبانى است و مراتب ديگر آن بر عهده مسئولين است. «٣» امر به معروف، يك مرحله گفتن و يك مرحله عمل دارد. مرحله عمل، يعنى اقدام با دست و با زور؛ اين مرحله، امروز به عهده حكومت است و بايد با اجازه حكومت انجام بگيرد و لاغير.
امّا گفتن با زبان بر همه واجب است و همه بايد آن را بدون ملاحظه انجام بدهند. «٤» مواردى كه امر به معروف و نهى از منكر متوقف بر چيزى بيشتر از امر و نهى زبانى باشد، اگر در سرزمينى باشد كه داراى نظام و حكومت اسلامى است و به اين فريضه اسلامى اهميت داده مى‌شود، احتياج به اذن حاكم و مسئولين زيربط و پليس محلى و دادگاه‌هاى صالح دارد. «٥» مراتب در زمان حاكميت غير اسلام:
در زمان و مكانى كه حاكميت و اقتدار با حكومت اسلامى نيست، بر مكلفين واجب است كه در صورت وجود شرايط، جميع مراتب امر به معروف و نهى از منكر را با رعايت ترتيب آنها تا تحقق غرض انجام دهند. «٦» امر و نهى زبانى:
نهى از منكر زبانى، جايز و واجب و وظيفه همه است و در هيچ شرايطى هم ساقط نمى‌شود. اما آن جايى كه نوبت اجرا و عمل برسد، همه بايد طبق قوانين عمل كنند. «٧» امر به معروف و نهى از منكر، اگر متوقف بر تصرف در نفس يا مال كسى كه فعل حرام را بجا آورده، نباشد، احتياج به كسب اجازه از كسى ندارد؛ بلكه اين مقدار بر همه مكلفين واجب است. «٨»