از جمله تفاوت‌هاى اساسى كه در حوزه مسائل اجتماعى فقه وجود دارد مسأله مشروعيت داشتن حاكمان جور و ملاك مشروعيت حاكمان است كه اهل سنت بر اساس فقه خويش اطاعت از هر حاكمى را بر خود مفروض مى‌دانند:
مى‌دانيد كه از لحاظ عقيده فقهى، يك تفاوت كوچك بين علماى برادران اهل سنت ما با ما هست، و آن اين است كه آنها هر حكومتى را واجب الاطاعه مى‌دانند، اما شيعه اين طورى نيست.
شيعه هميشه خارى در چشم حكومتهاى باطل بوده واوضاع نابسامان را تحمل نمى‌كرده است. «١» رويكردى در باب اتحاد دو گفتمان فقه سياسى شيعه و سنى‌ با توجه به مطالبى كه گذشت، بايد گفت دو فرقه مهم جهان اسلام مى‌بايست با محور قرار دادن اشتراكات خود، به اتحاد ميان خود فكر كنند و از تنازع بپرهيزند. اختلاف در مباحث علمى نه تنها منافاتى با همزيستى مسالمت‌آميز ندارد، بلكه اينان در عين حال كه به بحث عالمانه در مورد مسائل اختلافى مى‌پردازند، بايد موجوديت ديگرى را قبول كرده، از تحريك يكديگر بپرهيزند و در كنار يكديگر زندگى نمايند:
حالا هر كسى مبنايى دارد. ما مى‌گوييم اين دو جريان كه از اوايل اسلام و بعد از رحلت پيامبر (ص) بودند و تا حالا هم هستند، هر كدام زندگى خود را بكنند و با هم دشمنى نكنند. «٢» مقام معظم رهبرى ضمن تأكيد بر گفتمان اتحاد ميان جهان اسلام بر محور اتحاد ميان شيعه و سنى، راهكارها را در اين راستا و مبتنى بر مسأله فقه ارائه مى‌كنند و ما درصدديم برخى از اين راهكارها را در حوزه فقه سياسى مطرح نماييم:
١. آزادى عقائد مذهبى در عين بحث عالمانه در مورد مسائل اختلافى:
مقام معظم رهبرى بر اين باور است كه انديشمندان شيعه و سنى مى‌توانند در آزادى كامل، اما بدون تحريكات مذهبى، به اظهار عقيده در مورد مذهبشان بپردازند و در نمازهاى جماعت يكديگر (براساس فتاواى فقهى هر مذهب) شركت كنند:
يعنى فقه اماميه با فقه حنفى و فقه شافعى و دو فقه ديگر نزديكتر است از عقايد معتزله و اشاعره. خوب، ما نشان داديم كه مى‌توانند بحث فقهى هم بكنند، بحث كلامى هم بكنند، اما تحريك نكنند همديگر را! ما با تحريك [مخالفيم‌]، بحث دوستانه بحث عالمانه، هيچ اشكالى هم ندارد با هم زندگى بكنيد. اگر بر طبق مذهبشان اجازه داده مى‌شود پشت سر هم نماز بخوانند،