پيامبران بود كه امير المؤمنين صلوة اللَّه و سلامه عليه اين را در خطبه نهج‌البلاغه شريف بيان كرده است: «ويثيروا لهم دفائن العقول». (٦/ ٤/ ١٣٥٩)
عدالت يكى از ويژگيهاى مهم جامعه مهدوى است. «محور اصلى اعتقاد به دنيايى كه امام زمان در آن دنيا حضور دارد، مسئله عدل و قسط و اقامه حدود الهى و قدرت دادن به محرومان و مستضعفان و مظلومان عالم است» (٢٧/ ٢/ ١٣٦٣). البته به رغم تحقق عدالت، در چنين عصرى اين امر به معناى از بين رفتن شيطانها نيست. در عصر ظهور «يك حكومت الهى به وجود خواهد آمد. حكومت عدالت، حكومت مواسات و مساوات، حكومت معنويت، حكومت فضيلت. البته شيطان از بين نمى‌رود. شيطانها باز هم هستند. بدها باز هم هستند. اما حاكميت، حاكميت نيكى است، حاكميت خوبى است» (٢٧/ ١٠/ ١٣٧٣) البته بايد توجه داشت كه عدالت خود غايت اصلى نيست و در دولت مهدوى غايت اصلى تحقق سعادت و عبوديت انسان است. «پيداست عدالت خيلى اهميت دارد. اما همين عدالت، براى چيست؟ براى اين كه در محيط عادلانه انسانها بتوانند راه بندگى خدا را بى مانع، بى اشكال، بى دغدغه بپيمايند. اين است مسأله». (١٠/ ١٢/ ١٣٧٢)
دولت مهدوى نيز همچون حكومت ديگر معصومين مبتنى بر حضور فعال مردم در صحنه سياسى- اجتماعى است: «امام زمان از آحاد مؤمن مردم و با تكيه به آنهاست كه بناى عدل الهى را در سرتا سر عالم استقرار مى‌بخشد؛ يك حكومت صد در صد مردمى. اما اين حكومت مردمى با حكومت‌هاى مدعى مردمى بودن و دموكراسى در دنيا امروز از زمين تا آسمان تفاوت دارد.» علت اين امر آن است كه در دموكراسيهاى كنونى رقابت اصلى بين قدرت مداران و سرمايه‌داران است و «ديكتاتورى گروه‌ها. رقابت هم اگر هست، رقابت بين گروههاست. مردم در اين ميان هيچ كاره‌اند.» (٣/ ٧/ ١٣٨١)
هر چند در عصر كنونى ما از نيل به حضور حضرت محروم هستيم، اما بركات آن حضرت شامل عصر ما نيز هست:
امروز وجود مقدس حضرت حجت (ارواحنا فداه) در ميان انسانهاى روى زمين منبع بركت، منبع علم، منبع درخشندگى و زيبايى، منبع همه خيرات است. چشم‌هاى ناقابل و تيره ما، آن چهره ملكوتى را از نزديك نمى‌بيند، اما او مثل خورشيدى درخشان است، با دلها مرتبط است، با روحها و باطنها متصل است و براى انسانى كه داراى معرفت باشد، موهبتى از اين برتر نيست كه‌