تربيت مستمر باشد. بايد تعليم و تربيت مستمرى از موضع حكومت و قدرت سياسى- آن هم قدرت سياسى كسى مثل پيغمبر، يعنى معصوم- اين جامعه بشرى را بتدريج پيش ببرد و تربيت كند و ناهنجاريها را در ميان آنها كاهش دهد تا بشريت بتواند به آن نقطه يى كه شروع زندگى سعادتمندانه همه انسانهاست- كه ما آن دوره را، دوره حضرت ولى عصر (ارواحنا فداه) مى‌دانيم- برسد. (٢٤/ ١٢/ ١٣٧٩)
٤. امامت و مهدويت‌ امامت و ولايت در تفكر شيعى تالى تلو رسالت و نبوت است. در كلام شيعى اقتضاى لطف الهى و تداوم آن پس از پيامبرى، تعيين و نصب امام و جانشين مى‌باشد. چنين انتصابى از جانب خداوند بوده و توسط پيامبر اسلام اعلام مى‌گردد. در قرآن كريم تأ انديشه سياسى مقام معظم رهبرى ١٢٥ طرح مسأله‌ كيد خداوند بر ابلاغ پيام در روز غدير خم حاكى از چنين نگرشى است. متكلمان شيعى در اثبات عقلى امامت غالباً از دليل لطف بهره برده‌اند. خواجه نصير الدين طوسى در كلام موجز خويش اظهار داشته است «وجود امام يك لطف الهى است، و تصرف او در امر امامت و رهبرى جامعه اسلامى لطفى ديگر است، و عدم تحقق امامت از جانب ماست». «١» در اين كلام موجز خواجه نصيرالدين به سه مسأله اساسى، يعنى امامت، علت خانه نشينى ائمه و فلسفه غيبت اشاره كرده است.
در مباحث مقام معظم رهبرى نيز برنگرش شيعى تأكيد شده است. ايشان امامت را حكومت خداوند بر روى زمين مى‌دانند:
امامت يعنى حكومت، يعنى رهبرى چون حكومت در اسلام صرف حكومت مادى نيست، مادّه و معنى به هم پيچيده است، حاكم فقط اداره امور زندگى مردم را نمى‌كند بلكه اداره روح مردم و فكر مردم و دل مردم را هم مى‌كند. پس حكومت آن وقتى كه در اسلام مطرح مى‌شود معنا و نام امامت پيدا مى‌كند، امامت جوهره‌اش عبارت است از خلافت الهى بر روى زمين و بر مردم و اين به مسائل زندگى مردم خلاصه نمى‌شود بلكه دل مردم، روح مردم، جهت دهى مردم، هدف‌گيرى تلاشهاى مردم و قالب‌گيرى مجموعه زندگى مردم در آن مندرج است. (١٩/ ٣/ ١٣٦٧)
ايشان با استناد به حديث رضوى (ع) «٢» در بيانى ديگر امامت را زمام دين و نظام مسلمين، صلاح دنيا و عزت مسلمانان مى‌دانند: