و ديده‌ام كه رفت و آمد بسيار با مردم در دين مايه بيماريهاى خطرناك است از جمله گرفتاريهاى آن اين است كه به امر به معروف و نهى از منكر گرفتار مى‌آيى پس اگر از سر راستى و اداى امانت به اين كار پردازى، به يقين همه دشمن تو گردند و به جاى آنكه بياد رب- العالمين جل جلاله باشى به دشمنى با مردم مشغول خواهى شد و اگر با آنان به نفاق و مدارا پردازى، پس آنان در مقابل مولاى تو، خدايان و آلهه تو خواهند شد و در پيشگاه الهى رسوا خواهى بود چه او ترا مى‌بيند و مى‌داند كه در حضرت مقدس او به استهزاء پرداخته‌اى و به خلاف آنچه در دل دارى تظاهر مى‌كنى و بدين گونه حرمت او را سبك مى‌شمارى، و چنين مى‌پندارى كه آگاهى مردم به ارزش تو مهمتر است تا آگاهى حق تعالى به تو و اگر شيطان ترا مغرور كرد و نهاد بهيمى و جاذبه هوا و هوس و دنيا دوستى ترا فريفت و در دلت انداخت كه تو نمى‌توانى با مردم از در انكار و اختلاف در آيى و با آنان نبرد كنى به آنان بگوى كه مى‌دانى آنچه مى‌گويند نيرنگ و فريب است و بر آن آگاهى كسانى كه حرمت پروردگار ترا بشكنند و حرمت رسول او را كه جدّتست پاس ندارند و حرمت پيشوايان معظم ترا نپايند و اين بى‌حرمتى را با انجام كارهاى ناپسندى مرتكب شوند كه حرمت مالك اولين و آخرين را و حرمت پيمبران و مرسلين را و همه عارفان را كه اولياى خداى جل و جلاله مى‌باشند بشكنند و هتك ناموس دين كنند همانا حرمت ترا نيز نمى‌پايند و حرمت هيچ يك از مردمى را كه تو گرامى مى‌شمارى پاس نمى‌دارند شاهد مثال بر اين نكته اين است كه اگر در مجلسى در مقابل مردم دستار از سر تو برگيرند يا از روى سبك شمردن تو و اهانت بتو چيزى را بزور از تو