شيعه اماميه آن را به تواتر نقل كرده‌اند و روشنگر وضع پدرت (ع) با فرقه‌هاى دنيا پرست است. منجمله از كسانى كه آن را نقل كرده‌اند «ابو جعفر محمد بن بابويه» است، كه درود خداى نثار او باد- و آن را در بخش دوم كتاب (خصال) آورده است و مطلب در باره امتحان خداى عز و جل است اوصياى پيمبران را هنگام زندگانى پيمبران در هفت موطن و پس از وفاتشان نيز در هفت موطن و اينك آن نوشته نزد ما در جمله مجلّدات موجود است و مطالب به طريق‌هاى روشن ادا شده است. پس ترا بايد كه رازهاى اسلام و ايمان را كه در آنست دريابى و شرح حال آن بزرگوار (ع) را با دشمنان او كه ان شاء اللَّه تعالى در پايان اين رساله كه بتو مى‌نويسم مطالعه خواهى كرد. بدانى منظور من از نوشتن اين رساله اشاره به اخبار نيست و الّا آن خبر را نقل مى‌كردم اما اينك اين بس كه بعضى از موارد آن را كه نزد اهل اعتبار مشهور است بتو باز گويم. همانا كه پدرت على (ع) براى حفظ اساس اسلام و پايدار ماندن اين «اذان» و نگاهداشتن آنچه از قرآن در دست مردم است و حفظ نماز رو به قبله و حفظ احكام ظاهرى، از سوى خداى تعالى تاييد گرديد. اگر خداى تعالى با قدرت باهر خود او را نيرو نمى‌داد همانا كه از نگاهداشتن اين امور دشوار ناتوان مى‌شد.

پاك است خدايى كه او را بر اين كار به عنايت و فضل خود نيرو بخشيد و چه مناسب است اين سخن «خنساء» در باره جدّت مولانا على (ع):

و ما بلغت كفّ امرء متطاول‌		به المجد الّا حيث ما نلت اطول‌
و ما يبلغ المهدون في القول مدحة		و لو أكثروا الا الذي فيك افضل‌