يكى از حقوق رسول اكرم ٦ پس از رحلت وى، بويژه روز وفات آن بزرگوار، بر عهده مردم، آن بود كه همه مسلمانان بر خاك بنشينند بلكه خاكسترنشين شوند به كردار مصيبت رسيده‌گان جامه سياه پوشند و در آن روز بخصوص از خوردن و آشاميدن خود دارى كنند و زن و مرد به زارى و بيقرارى پردازند و مصيبت زده بگريند و آن روز را روزى بدانند كه عزاى آن نه در جهان مانندى داشته است و نه مانندى خواهد داشت. هيچ بهانه‌اى نداشتند كه آن مصيبت بزرگ را براى بدست آوردن ولايت و تحميل خود بر مردم در نظر نگيرند، چه رسد به اينكه كارى كنند كه عقل و شرع آن را ناروا مى‌داند يعنى در چنان روز براى حطام دنياى پست با يك ديگر به جنگ پردازند.

اى واى كه آن واقعه، آنان را چه نكبت بار و رسوايى فزا بود، واقعه‌اى كه دلها از آن خونين و چشمها گريان است.

شگفتى آورترين رويدادى كه در كتابهاى مخالفان ديده‌ام، و «طبرى» آن را در تاريخ خود ياد كرده است اين است كه «رسول اكرم ٦» در روز دوشنبه در گذشت و تا شب چهارشنبه به خاك سپرده نشد» در روايت ديگر ديدم كه كالبد پاك او ٦ سه روز پس از رحلت به خاك سپرده شد (ابراهيم ثقفى) در بخش چهارم كتاب (المعرفه) به تحقيق مى‌گويد كه كالبد پاك رسول معظم ٦ سه روز بر خاك ماند تا دفن شد زيرا دست اندركاران سرگرم امر ولايت ابو بكر و منازعه‌هاى مربوط به آن بودند. پدرت على (ع) نه مى‌توانست رسول بزرگوار ٦ را رها كند نه مى‌توانست پيش از نماز گزاردن آنان بر او او را به خاك بسپارد، نه ايمن بود كه اگر