آنگاه فريفتن مرا دنبال كردند تا آنجا كه پسر «قمى» وزير، پى من فرستاد و در آغاز التماس داشت كه نديم شوم پس دانستم كه اين گام به هلاك من مى‌انجامد، چه، به امور دنيا مشغول خواهم شد. پس هر چاره‌جويى مى‌دانستم بكار بستم و به جان كوشيدم تا دست از من بدارد اما او باز به من مراجعه مى‌كرد. بارى، به او سخنانى گفتم منجمله گفتم اگر وقتى من نديم دولتيان شوم و اسرار آنان را براى تو و پدرت كشف نسازم و اخبار آنان را بر تو حكايت نكنم مرا متهم خواهيد كرد كه از آنان سخنانى زشت در باره شما شنيده‌ام و آن را به شما نمى‌گويم، اين امر باعث دشمنى شما با من خواهد شد و كار ما به جدائى و گسيختن رابطه مى‌كشد و خدا داند كه به چه حوادثى كه اكنون نمى‌دانم خواهد انجاميد.

پس اى فرزند مباد كه با مردمان در اين گونه امور وارد شوى، به خدا سوگند كه معاشرت با مردم «دار الغرور» راست نمى‌شود مگر به دورى جستن از «مالك يوم النشور» و بيشتر كارهاى مردمى كه اهل سراى گذرا هستند مسخره و فاسد و ويرانگر سراى باقى است و ميان بنده و مالك روز رستاخيز حجاب است و ممارست و دمخورى با آنان با استوارى و سلامت روز قيامت سازگار نيست. دريغا دريغا! به خدا سوگند هر كس گفته باشد اين راه راهى از راههاى نيكبختى است به خدا سوگند كه دروغ گفته باشد.