پدرت على (ع) پيشى جويند و به منظور خود برسند. شيوه ستمگاران است كه چون از حجت باز مانند و نيرنگشان آشكارشدنى گردد سخن طرف را قطع كنند و مجلس را از آن پيش كه نظام گيرد در هم آشوبند.

بخش ٩١

اما مصيبتهايى كه از ابو بكر در حال حيات رسول اكرم ٦ و پس از رحلت آن بزرگوار ٦ به اسلام رسيد اين بود كه جدّت محمّد ٦ مخالفان خلافت پدرت على (ع) و همه موافقان آنان را يا حاسدان و دشمنان او را در سپاه (اسامه بن زيد) زير درفش او قرار داد و فرمود كه از مدينه بيرون روند، و بر خلاف عادت، در اين كار تأكيد فراوان كرد. چنين كرد تا معارضان و دشمنان پدرت على (ع) در مدينه نباشند و راه خلافت پدرت على (ع) هموار گردد، يا حجت او بر مردم در كوشش به منع آنان از همه سو تمام شود و باطن ستمگران آشكار آيد. ابو بكر با آن همه تأكيد رسول اكرم ٦، از سپاه (اسامه) بازگشت و به اين ترتيب اراده جدت محمد ٦ را از نظر وصول پدرت به امامت فسخ كرد و سعادت و سلامت اسلاميان را كه رسول اكرم مقرر فرموده بود، تا روز قيامت برهم زد. بهانه‌اى كه براى بازگشت خود از سپاه (اسامه) در حضرت رسول بزرگوار ٦ تراشيد اين بود كه: «من چگونه نزد اسامه باشم و حال رسول اكرم ٦ را از واردان و مسافران باز پرسم؟» او، «عمر» را هم كه در سپاه اسامه بود خواست با كسب اجازه از اسامه به مدينه آورد. اما «اسامه» رخصت نداد و «عمر»