شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١٨ - باز تقرير كردن معاويه با ابليس مكر او را

باز تقرير كردن معاويه با ابليس مكر او را

ب ٢٦٤٦- ٢٦٣٨ امير: كنايت از معاويه.

كاست: كاهش، كمى، خسران.

حفره كردن: چنان كه دزد از برون سوراخى كند و به خزانه در آيد، شيطان راه به درون دل آدمى گشايد، و در حديث است كه «إنَّ الشَّيطانَ يَجرِى مِن ابنِ آدَمَ مَجرَى الدَّمِ.» (بحار الانوار، ج ٦٧، ص ٤٩) آتشى: اشارت است بدان چه شيطان گفت «خَلَقتَنِي مِن نارٍ.» (ص، ٧٦) از تو نسوزم ...: (سوخته نشوم.) چون مقتضاى طبيعت تو سوزاندن (گمراه كردن) است، پس ناچار تو براى گمراه كردن من آمده‌اى.

معرفت: كنايت از سخنان عارفانِه گفتن كه گويى «عاشق حقم و به مهر او پاى بندم.» اين سخنان دامى است براى گمراه كردن، همچون بانگ مرغ كه صيّادان براى شكار مرغان بر آرند.