شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٢ - شكايت گفتن پير مردى به طبيب از رنجوريها و جواب گفتن طبيب او را

ب ٣١٠١- ٣٠٨٦ حيات طَيِّبَه: زندگى پاكيزه و خوش، كنايت از آرامش. مأخوذ است از آيه‌ «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً: هر كه كارى نيكو كند از زن و مرد و مؤمن باشد هر آينه زنده خواهيم داشت او را زندگانى پاكيزه.» (نحل، ٩٧) صَبى: كودك، و در اينجا كنايت از جوان و شاداب است.

دانستن: شناختن.

پيدا: شناسا، شناخته.

حسد كردن خسان: «وَ الجاهِلُونَ لِأهلِ العِلمِ أعداءٌ.» (منسوب به امير المؤمنين على (ع)) علم اليقين: بدرستى، چنان كه بايد.

خود را بر شمشير تيز زدن: كنايت از نافرمانى كردن و مستحق عذاب گرديدن.

صد قيامت: مولانا در مطاوى برخى بيتها «قيامت» را كنايت از ولى كامل مى‌داند:

١٤٨١- ١٤٧٩/ ٤

٧٥٠/ ٦ مسجدِ درون اوليا: كنايت از دل آنان كه محل ياد خداست.

تا دل مرد خدا ...:

٣٣٠٧- ٣٣٠٦/ ١ (نگاه كنيد به: شرح بيتهاى ٣٣٠٩- ٣٣٠٧/ ١) قرن: مأخوذ است از آيه‌هاى قرآن كريم، از جمله: «وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ.»\* (مريم، ٩٨)