شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٤٤ - گفتن عايشه رضى الله عنها مصطفى را

عايشه روزى به پيغمبر بگفت‌

يا رسولَ اللَّه تو پيدا و نهفت‌

هر كجا يابى نمازى مى‌كنى‌

مى‌دود در خانه ناپاك و دَنى‌

گر چه مى‌دانى كه هر طفل پليد

كرد مُستعمل به هر جا كه رسيد

گفت پيغمبر كه از بهرِ مهان‌

حق نجس را پاك گرداند بدان‌

سجده‌گاهم را از آن رو لطفِ حق‌

پاك گردانيد تا هفتم طبق‌

هان و هان تركِ حسد كن با شهان‌

ور نه ابليسى شوى اندر جهان‌

كو اگر زهرى خورد شهدى شود

تو اگر شهدى خورى زهرى بود

كو بَدَل گشت و بدل شد كارِ او

لطف گشت و نور شد هر نارِ او

قوّت حق بود مر بابيل را

ور نه مرغى چون كُشد مر پيل را

لشكرى را مرغكى چندى شكست‌

تا بدانى كآن صَلابت از حق است‌

گر تو را وسواس آيد زين قبيل‌

رو بخوان تو سوره اصحاب فيل‌

ور كنى با او مرى و همسرى‌

كافرم دان گر تو ز ايشان سر برى‌