شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٩ - ناليدن معاويه به حضرت حق تعالى از ابليس و نصرت خواستن

اين حديثش همچو دود است اى اله‌

دست گير ار نه گليمم شد سياه‌

من به حُجّت بر نيايم با بليس‌

كوست فتنه هر شريف و هر خسيس‌

آدمى كو عَلَّمَ الاسما بَگ است‌

در تگ چون برقِ اين سگ بى‌تگ است‌

از بهشت انداختش بر روى خاك‌

چون سَمك در شست او شد از سِماك‌

نوحه إنَّا ظَلَمنا مى‌زدى‌

نيست دستان و فسونش را حدى‌

اندرونِ هر حديث او شر است‌

صد هزاران سحر در وى مُضمَر است‌

مردى مردان ببندد در نفس‌

در زن و در مرد افروزد هوس‌

اى بليسِ خلق سوزِ فتنه جو

بر چيَم بيدار كردى راست گو

گليم بخت كسى را كه بافتند سياه‌

به آب زمزم و كوثر سفيد نتوان كرد

بُو الْبَشَر كو عَلّمَ الأسما بگ است‌

صد هزاران عِلمش اندر هر رگ است‌