شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦١٤ - آغاز منور شدن عارف به نور غيب بين

آغاز منوّر شدن عارف به نور غيب بين‌

ب ٣٢٣٤- ٣٢٢٦ روش: سير الى اللَّه.

بند گشادن: از قيد جسم و جسمانى رها گشتن، از محدود بودن خارج شدن.

مبدل شدن: تغيير يافتن، خاصيت ديگر پيدا كردن.

غيبى: منسوب به عالم غيب، منسوب به جهان نامحسوس.

أخرَجَ المَرعَى: مأخوذ است از آيه‌ «وَ الَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعى‌: و آن كه برون آورد چراگاه را (از زمين).» (اعلى، ٤) آن چه آدمى با حسهاى ظاهرى در مى‌يابد، يا از راه قياس و استدلال بدان مى‌رسد كشفى ناقص است و رسيدن به حقيقت مطلق نيست و بسا كه از راه ادراك حواس چيزى را حقيقت پندارد و حقيقت نباشد. اما اگر به مرتبه مشاهدت رسد، خود عين حقيقت مى‌شود و اين در صورتى ميسر است كه سالك خود را از بند حس و مدرِكاتى كه با جسم تعلّق دارد رها سازد.