شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦٨ - بيان دعويى كه عين آن دعوى گواه صدق خويش است

گر تو هستى آشناىِ جان من‌

نيست دعوى، گفتِ معنى لان من‌

گر بگويم نيم شب پيش توام‌

هين مترس از شب كه من خويش توام‌

اين دو دعوى پيش تو معنى بود

چون شناسى بانگ خويشاوندِ خود

پيشى و خويشى دو دعوى بود ليك‌

هر دو معنى بود پيش فهم نيك‌

قربِ آوازش گواهى مى‌دهد

كين دم از نزديكِ يارى مى‌جهد

لذّت آوازِ خويشاوند نيز

شد گوا بر صدق آن خويش عزيز

باز بى‌الهامِ احمق كو ز جهل‌

مى‌نداند بانگِ بيگانه ز اهل‌

پيش او دعوى بود گفتار او

جهلِ او شد مايه انكارِ او

پيش زيرك كاندرونش نورهاست‌

عين اين آواز معنى بود راست‌

يا به تازى گفت يك تازى زبان‌

كه همى‌دانم زبان تازيان‌

عين تازى گفتنش معنى بود

گر چه تازى گفتنش دعوى بود

يا نويسد كاتبى بر كاغذى‌

كاتب و خط خوانم و من امجدى‌

اين نوشته گر چه خود دعوى بود

هم نوشته شاهد معنى بود

يا بگويد صوفيى ديدى تو دوش‌

در ميان خواب سجّاده بدوش‌

من بُدم آن و آن چه گفتم خواب در

با تو اندر خواب در شرح نظر

گوش كن چون حلقه اندر گوش كن‌

آن سخن را پيشواى هوش كن‌

چون تو را ياد آيد آن خواب اين سخن‌

معجزِ نو باشد و زرّ كهن‌

گر چه دعوى مى‌نمايد اين ولى‌

جان صاحب واقعه گويد بلى‌