شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٥٤ - كرامات آن درويش كه در كشتى متهمش كردند

ب ٣٤٩١- ٣٤٧٩ هُمام: مهتر.

تهمت نهادن بر فقير و حق آزارى: طنز و طعنه‌اى است بر پرسندگان.

حاش لِلّه: معاذ اللَّه، پناه بر خدا، و اين جمله را هنگام انكار گويند.

شهان: كنايت از پيران، اوليا.

عَبَس: نگاه كنيد به: شرح بيت ٢٠٥٦/ ٢ پيچا پيچ: كنايت از گرفتاريهاى دنيا، دشواريها.

سوفسطايى: آن كه در بحث به روشن شدنِ حقيقت توجه ندارد و قصدش غلبه بر خصم است.

سوفسطاييان سه گروه بودند:

١) آنان كه در شناخت اشياء متوقف بودند و هيچ چيز را نمى‌پذيرفتند، و آنان را «لا أدرِيَّه» گويند.

٢) آنان كه مى‌گفتند هيچ چيز موجود نيست، و آنان «عِنادِيَّه» ناميده شدند.

٣) كسانى كه حقيقت هر چيز را تابع اعتقاد مى‌دانستند، و آنان «عِنديه» لقب گرفتند.

فروزيدن: به هيجان در آمدن، چنان كه وليد، پسر مغيره، چون آيه‌هاى قرآن را شنيد در شگفت شد، سپس گفت سحر است. (نگاه كنيد به: تفسير آيه‌هاى ١٩- ٢٤ سوره مدثر) ديد: ديده، آن چه ديده شد.

عجب: معجزه.