شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٤ - برخاستن مخالفت و عداوت از ميان انصار به بركات رسول

صورتِ انگورها اخوان بود

چون فشردى شيره واحد شود

غوره و انگور ضدّانند ليك‌

چون كه غوره پخته شد، شد يارِ نيك‌

غوره‌اى كو سنگ بست و خام ماند

در ازل حق كافر اصليش خواند

نه اخى نه نفسِ واحد باشد او

در شقاوت نحسِ ملحد باشد او

گر بگويم آن چه او دارد نهان‌

فتنه افهام خيزد در جهان‌

سرِّ گبر كور، نامَذكور بِه‌

دودِ دوزخ از ارَم مهجور به‌

غوره‌هاى نيك كايشان قابل‌اند

از دَمِ اهل دل آخر يك دل‌اند

سوى انگورى همى‌رانند تيز

تا دُوى برخيزد و كين و ستيز

پس در انگورى همى‌درّند پوست‌

تا يكى گردند و وحدت وصفِ اوست‌

دوست دشمن گردد ايرا هم دُو است‌

هيچ يك با خويش جنگى در نبست‌

آفرين بر عشق كُلِّ اوستاد

صد هزاران ذرّه را داد اتّحاد

همچو خاك مُفترِق در رهگذر

يك سبوشان كرد دست كوزه‌گر

كه اتّحاد جسمهاى آب و طين‌

هست ناقص جان نمى‌ماند بدين‌

گر نظاير گويم اينجا در مثال‌

فهم را ترسم كه آرد اختلال‌

هم سليمان هست اكنون ليك ما

از نشاط دور بينى در عمَى‌

دور بينى كور دارد مرد را

همچو خفته در سَرا كور از سَرا

گر تو صد سيب و صد آبى بشمرى‌

صد نماند يك شود چون بفشرى‌

آن عددها كه در انگور بود

نيست در شيره كز انگور چكد