شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧٨ - بيان آن كه در هر نفسى فتنه مسجد ضرار هست

چون پديد آمد كه آن مسجد نبود

خانه حيلت بُد و دامِ جهود

پس نبى فرمود كآن را بر كَنند

مَطرَحه خاشاك و خاكستر كُنند

صاحب مسجد چو مسجد قلب بود

دانه‌ها بر دام ريزى، نيست جود

گوشت كاندر شست تو ماهى رُباست‌

آن چنان لقمه نه بخشش نه سخاست‌

مسجد اهل قُبا كآن بُد جَماد

آن چه كفو او نَبُد راهش نداد

در جمادات اين چنين حَيفى نرفت‌

زد در آن ناكفو اميرِ داد نَفت‌

پس حقايق را كه اصلِ اصلهاست‌

دان كه آن جا فرق‌ها و فصل‌هاست‌

نه حياتش چون حيات او بود

نه مماتش چون ممات او بود

گور او هرگز چو گور او مدان‌

خود چه گويم حالِ فرقِ آن جهان‌

بر مِحَك زن كار خود اى مردِ كار

تا نسازى مسجدِ اهل ضِرار

بس در آن مسجد كُنان تَسخَر زدى‌

چون نظر كردى تو خود ز يشان بُدى‌