شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤٦ - فوت شدن دزد به آواز دادن آن شخص صاحب خانه را كه نزديك آمده بود كه دزد را دريابد و بگيرد

اين بد آن ماند كه شخصى دزد ديد

در وثاق اندر پى او مى‌دويد

تا دو سه ميدان دويد اندر پيَش‌

تا در افكند آن تَعَب اندر خُويَش‌

اندر آن حمله كه نزديك آمدش‌

تا بدو اندر جهد دريابدش‌

دزدِ ديگر بانگ كردش كه بيا

تا ببينى اين علامات بلا

زود باش و باز گرد اى مردِ كار

تا ببينى حال اينجا زار زار

گفت باشد كآن طرف دزدى بود

گر نگردم زود اين بر من رود

در زن و فرزند من دستى زند

بستن اين دزد سودم كى كند

اين مسلمان از كرم مى‌خواندم‌

گر نگردم زود پيش آيد ندم‌

بر اميد شفقتِ آن نيك خواه‌

دزد را بگذاشت باز آمد به راه‌

گفت اى يار نكو، احوال چيست‌

اين فغان و بانگ تو از دست كيست‌

گفت اينك بين نشان پاى دزد

اين طرف رفته است دزدِ زن بمُزد

نك نشان پاى دزد قلتبان‌

در پى او رو بدين نقش و نشان‌

گفت اى ابله چه مى‌گويى مرا

من گرفته بودم آخِر مر و را

دزد را از بانگِ تو بگذاشتم‌

من تو خر را آدمى پنداشتم‌

اين چه ژاژ است و چه هرزه اى فلان‌

من حقيقت يافتم چه بود نشان‌

گفت من از حق نشانت مى‌دهم‌

اين نشان است از حقيقت آگهم‌

گفت طرّارى تو يا خود ابلهى‌

بلكه تو دزدى و زين حال آگهى‌

خصم خود را مى‌كشيدم من كشان‌

تو رهانيدى و را كاينك نشان‌