شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٠ - دوم بار در سخن كشيدن سايل آن بزرگ را تا حال او معلومتر گردد

گفت آن طالب كه آخر يك نفس‌

اى سواره بر نى، اين سو ران فرس‌

راند سوى او كه هين زوتر بگو

كاسب من بس توسن است و تند خو

تا لگد بر تو نكوبد زود باش‌

از چه مى‌پرسى بيانش كن تو فاش‌

او مجالِ رازِ دل گفتن نديد

زو برون شو كرد و در لاغش كشيد

گفت مى‌خواهم در اين كوچه زنى‌

كيست لايق از براى چون منى‌

گفت سه گونه زن‌اند اندر جهان‌

آن دو رنج و اين يكى گنج روان‌

آن يكى را چون بخواهى كُل تو راست‌

و آن دگر نيمى تو را نيمى جداست‌

و آن سيم هيچ او تو را نبود بدان‌

اين شنودى دور شو رفتم روان‌

تا تو را اسبم نپرّاند لگد

كه بيفتى بر نخيزى تا ابد

ببند يك نفس اى آسمان دريچه صبح‌

بر آفتاب كه امشب خوش است با قمرم‌