شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤٢ - فضيلت حسرت خوردن آن مخلص بر فوت نماز جماعت

فضيلت حسرت خوردن آن مخلص بر فوت نماز جماعت‌

ب ٢٧٦٥- ٢٧٥٧ السَّلام دادن: كنايت از تمام كردن نماز كه با جمله «السَّلامُ عَلَيكُم وَ رَحمَةُ اللَّهُ وَ بَرَكاته» پايان مى‌يابد.

دود از آه برون شدن: كنايت از سخت سوزان بودن آن، از سوز دل بر آمدن آه.

شفا: را بايد مُمال (شِفى) خواند.

دخول: در شدن، در آمدن. و در اينجا مقصود در آمدن در زمره نماز گزاران است. و مناسب اين حكايت است آن چه عطار در باره ابراهيم ادهم آورده است: «نقل است كه عيال دارى بود نماز شام به خانه مى‌رفت و در دست چيزى نه. و همه روز رفته بود و هيچ به دست نياورده و گرسنه و بغايت دل تنگ شده كه به اطفال و عيال چه گويم؟ كه تهى دست مى‌روم، و عظيم پر درد و اندوه مى‌رفت. ابراهيم را ديد ساكن نشسته. گفت يا ابراهيم، مرا از تو غيرت مى‌آيد كه تو چنين ساكن و فارغ نشسته‌اى. ابراهيم گفت هر چه‌