شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٨ - قصه جوحى و آن كودك كه پيش جنازه پدر خويش نوحه مىكرد

ب ٣١٤٠- ٣١٢٦ صبوح: بامداد. نور صبوح: نور بامدادى. كنايت از روشنايى معنوى. نور وجود. (نگاه كنيد به: بيتهاى آغاز دفتر اول) مُسَبِّح: تسبيح گوينده. در اين بيت كنايت از روحى است كه با خدا در ارتباط است، روحى كه به ياد خداست و به جسم علاقه‌اى ندارد.

ماهيان جان: استعارت از اوليا كه مأمور دستگيرى سالكان‌اند.

بر تو خود را مى‌زنند: نشانه‌هاى خود را به تو مى‌نمايانند.

صبر كردن: كنايت از بريدن از هواهاى نفسانى.

درج: رتبت، پايه.

الصَّبرُ مِفتاحُ الفَرَج: شكيبايى كليد گشايش است.

لالا: غلام، بنده. «لالا» ها بيشتر از سياهان بودند و در خدمت دختر بچگان و عروسان گمارده مى‌شدند.

شاهد: كنايت از زيبا رو.

شيشه دل: كنايت از كم طاقت كه تاب تحمّل رياضت ندارد.

نقش چگل: كنايه از زيباى چگل، و چگل شهرى بود در تركستان كه زيبايان آن معروف بودند.

(منوچهرى) اسفل: فرودين، كنايت از پستى.

فرس راندن: كنايت از تاختن.

جرس جنباندن: كنايت از بانگ و فرياد كردن.

علمهاى گدايان: علمهايى كه درويشان بر دوش مى‌گرفتند و براى گدايى گرد شهر مى‌گرديدند. گاهى علمدار با طبل زن همراه بود.