شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٦ - دوم بار در سخن كشيدن سايل آن بزرگ را تا حال او معلومتر گردد

او دو صد جان دارد از جانِ هُدى‌

و آن دو صد را مى‌كند هر دم فدى‌

هر يكى جان را ستاند ده بها

از نُبى خوان عَشرةً أمثالُها

يا رب اين بخشش نه حدّ كار ماست‌

لطف تو لطف خفى را خود سزاست‌

گير از دست ما ما را بِخَر

پرده را بردار و پرده ما مدر

باز خر ما را از اين نفس پليد

كاردش تا استخوان ما رسيد

از چو ما بى‌چارگان اين بندِ سخت‌

كى گشايد؟ اى شه بى‌تاج و تخت!

اين چنين قفل گران را اى وَدود

كى تواند جز كه فضل تو گشود؟

ما ز خود سوى تو گردانيم سَر

چون توى از ما به ما نزديكتر

اين دعا هم بخشش و تعليم توست‌

گرنه در گلخن گلستان از چه رست‌

در ميان خون و روده فهم و عقل‌

جز ز اكرام تو نتوان كرد نقل‌

از دو پاره پيه اين نورِ روان‌

موج نورش مى‌زند بر آسمان‌

گوشت پاره كه زبان آمد از او

مى‌رود سيلابِ حكمت همچو جو

سوى سوراخى كه نامش گوشهاست‌

تا به باغ جان كه ميوه‌اش هوشهاست‌

شاه راهِ باغِ جانها شرعِ اوست‌

باغ و بستانهاى عالم فرع اوست‌

اصل و سرچشمه خوشى آن است آن‌

زود تَجرِى تَحتَها الانهار خوان‌