شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠١ - وصيت كردن پيغامبر

سعادت، ج ١، ص ٢٥٤) مؤمنان عاشق حق‌اند، نفس را كشتند و خود را در پيشگاه خدا فنا كردند، لاجرم حق بدانها پاداشى داد كه در خور فضل و بزرگى اوست كه‌ «وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌.» (نازعات، ٤٠- ٤١)

ب ٢٥٦٦- ٢٥٦٢ روشن بودن: شاد، صافى، يك دل.

٣٧٤٩/ ٢ جوشن: زره. جوشن بلا بودن: مانع آسيب گشتن، دفع بلا كردن.

پر باده كردن: كنايت از آشنا كردن به حقايق.

در ميان جان خانه گرفتن: خود را در دل آنان جا كردن.

بدر مُنير: ماه تمام. نورانى.

عطارد: ستاره‌اى از هفت سَيّاره، پس از ماه و پيش از زهره، و آن را «دبير فلك» گفته‌اند.

دفتر دل وا كردن: كنايت از اسرار نهانى را گشودن.

خويشان: مردان حق، انسانهاى كامل، آنان كه با مريد سنخيّت دارند.

آواره: شيدا، شيفته، سر گردان از شدت عشق.

٤٣٧٩/ ٣ مه كامل: استعارت از ولى و شيخ.

[١] در حاشيه نسخه اساس: