شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٠ - پذيرا آمدن سخن باطل در دل باطلان

پذيرا آمدن سخن باطل در دلِ باطلان‌

ب ٣٦٢٦- ٣٦٢٢ گفت: آن كه از نحوى مى‌پرسيد چرا زيد عمرو را زد.

به جان: از روى دل، از روى يقين.

أحول: دو بين.

وحدت: يكى، يكى بودن (ماه).

دروغان: دروغ‌گويان.

جمع آمدن: فراهم شدن، پيوستن.

للخَبيثات الخَبيثين: مأخوذ است از آيه‌ «الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ وَ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ وَ الطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّباتِ: زنان پليد مردان پليد را شايند و مردان پليد زنان پليد را و زنان پاكيزه مردان پاكيزه را و مردان پاكيزه زنان پاكيزه را.» (نور، ٢٦) دل فراخ: بلند نظر، بلند همّت.

(عسجدى، به نقل از لغت نامه) فرهنگ لغات و تعبيرات مثنوى، «دل فراخ» را كنايت از ولى خدا گرفته است.

دست فراخ: گشاده دستى، نهايت بخشندگى.