شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣١ - بقيه قصه ابراهيم ادهم بر لب آن دريا

چون نفاذ امر شيخ آن مير ديد

ز آمدِ ماهى شدش وجدى پديد

گفت اه ماهى ز پيران آگه است‌

شُه تَنى را كو لعين درگه است‌

ماهيان از پير آگه ما بعيد

ما شقى زين دولت و ايشان سعيد

سجده كرد و رفت گريان و خراب‌

گشت ديوانه ز عشقِ فتحِ باب‌

پس تو اى ناشُسته رو در چيستى؟

در نزاع و در حسد با كيستى؟

با دُم شيرى تو بازى مى‌كنى‌

بر ملايك تُركتازى مى‌كنى‌

بَد چه مى‌گويى تو خير محض را

هين تَرفُّع كم شمر آن خفض را

بَد چه باشد؟ مِسِّ محتاج مُهان‌

شيخ كه بود؟ كيمياى بى‌كران‌

هر كه را باشد ز سينه فتحِ باب‌

او ز هر شهرى ببيند آفتاب‌