شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٠٠ - ترسيدن كودك از آن شخص صاحب جثه و گفتن آن شخص كه اى كودك مترس كه من نامردم

ترسيدن كودك از آن شخص صاحب جُثّه و گفتن آن شخص كه اى كودك مترس كه من نامردم‌

ب ٣١٤٨- ٣١٤١ كِنگ: امرد قوى جثّه.

هول: ترساننده.

عاد: از آن جهت كه گفته‌اند عاديان درشت اندام بودند: «مردمانى بودند بزرگ (تركيب) و قوى قد و بالاى ايشان كمترين به ارش ايشان شصت ارش بودى و مهين صد و بيست ارش.» (قصص قرآن نيشابورى، ص ٣٧٩) دهل و روباه: مأخوذ است از داستانى كه در كليله و دمنه آمده است: «آورده‌اند كه روباهى در بيشه‌اى رفت، آن جا طبلى ديد پهلوى درختى افكنده و هر گاه كه باد بجستى شاخ درخت بر طبل رسيدى، آوازى سهمناك به گوش روباه آمدى. چون روباه ضخامت جثّه بديد و مهابت آواز بشنيد طمع در بست كه گوشت و پوست فرا خور آواز باشد. مى‌كوشيد تا آن را بدريد الحق چربوى بيشتر نيافت.» (كليله و دمنه، ص ٧٠- ٧١) لا تقل: مگوى!