شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩٠ - شكايت گفتن پير مردى به طبيب از رنجوريها و جواب گفتن طبيب او را

گفت پيرى مر طبيبى را كه من‌

در زَحيرم از دماغ خويشتن‌

گفت از پيرى است آن ضعف دماغ‌

گفت بر چشمم ز ظلمت هست داغ‌

گفت از پيرى است اى شيخ قديم‌

گفت پشتم درد مى‌آيد عظيم‌

گفت از پيرى است اى شيخِ نزار

گفت هر چه مى‌خورم نبود گوار

گفت ضعف معده هم از پيرى است‌

گفت وقت دَم مرا دَمگيرى است‌

گفت آرى انقطاعِ دم بود

چون رسد پيرى دو صد علّت شود

گفت اى احمق بر اين بر دوختى‌

از طبيبى تو همين آموختى‌

اى مدمَّغ عقلت اين دانش نداد

كه خدا هر رنج را درمان نهاد

تو خرِ احمق ز اندك مايگى‌

بر زمين ماندى ز كوته پايگى‌

پس طبيبش گفت اى عمر تو شصت‌

اين غضب وين خشم هم از پيرى است‌

چون همه اوصاف و اجزا شد نحيف‌

خويشتندارى و صبرت شد ضعيف‌

بر نتابد دو سخن زو هَى كند

تاب يك جرعه ندارد قى كند

بر تو آسان كرد و خوش آن را بگير

خويشتن را در ميفكن در زحير