شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٨ - حمله بردن سگ بر كور گدا

يك سگى در كوى بر كور گدا

حمله مى‌آورد چون شير وَغا

سگ كند آهنگ درويشان به خشم‌

در كشد مه خاك درويشان به چشم‌

كور عاجز شد ز بانگ و بيم سگ‌

اندر آمد كور در تعظيم سگ‌

كاى امير صيد و اى شيرِ شكار

دست دستِ توست دست از من بدار

آن كه بيدار است و بيند خوابِ خوش‌

عارف است او خاكِ او در ديده كش‌

آن سگى در كو گداى كور ديد

حمله مى‌آورد و دلقش مى‌دريد

گفته‌ايم اين را ولى بارى دگر

شد مكرّر بهرِ تأكيد خبر

كور گفتش آخر آن يارانِ تو

بر كُه‌اند اين دَم شكارى صيد جو

قومِ تو در كوه مى‌گيرند گور

در ميان كوى مى‌گيرى تو كور

كز ضرورت دُمِّ خر را آن حكيم‌

كرد تعظيم و لقب دادش كريم‌