شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٦ - به حيلت در سخن آوردن سايل آن بزرگ را كه خود را ديوانه ساخته بود

سخن بخردان است و كارت كار ديوانگان. گفت: اسرائيليان خواستند مرا قاضى كنند نپذيرفتم. چون اصرار ورزيدند خود را ديوانه نماياندم و از آنان برهيدم.» (شرح كبير انفروى) مؤلف منتهى الآمال اين داستان را از حسين بن حمدان، به جابر بن يزيد جعفى از اصحاب امام باقر و امام صادق (ع) نسبت داده است. (منتهى الآمال، ج ٢، ص ٦٧) ابو اللّيث نصر بن محمد بن ابراهيم از دانشمندان سده چهارم هجرى بوده است. فقيه و مفسّر و بر مذهب ابو حنيفه بود و «امام الهدى» لقب داشت. مؤلّف كشف الظنون مرگ وى را سالهاى ٣٧٢ يا ٣٧٥ يا ٣٨٢ يا ٣٨٣ نوشته است، و نيز نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٢٥٦/ ٢ به بعد.

مجنون نما: ديوانه مانند، كه خود را ديوانه نشان دهد.

صاحب راى: خردمند، داراى انديشه درست.

آتش پاره: داهى، زيرك، دانا.

آسمان قدر: بلند مرتبت.

اختر باره: بلند قدر، داراى جلالت قدر بسيار.

كَرّوبى: فرشتگان مقرّب. (نهايه ابن اثير)

ب ٢٣٣٦- ٢٣٣١ جان: استعارت از عارف كامل. عارفى كه از شدت عشق مجذوب است و پرواى تن و حركات تن را ندارد.

سر نهادن: سجده كردن، تسليم شدن.

كليم: لقب موسى (ع).