شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٣٨ - به اقرار آوردن معاويه ابليس را

تو چرا بيدار كردى مر مرا

دشمن بيداريى تو اى دَغا

همچو خشخاشى همه خواب آورى‌

همچو خمرى عقل و دانش را برى‌

چار ميخت كرده‌ام هين راست گو

راست را دانم تو حيلتها مجو

من ز هر كس آن طمع‌[١] دارم كه او

صاحبِ آن باشد اندر طبع و خو

من ز سركه مى‌نجويم شكّرى‌

مر مخنّث را نگيرم لشكرى‌

همچو گبران من نجويم از بُتى‌

كو بود حق يا خود از حق آيتى‌

من ز سرگين مى‌نجويم بوى مُشك‌

من در آب جو نجويم خشتِ خشك‌

من ز شيطان اين نجويم كوست غير

كه مرا بيدار گرداند به خير

گفت بسيار آن بليس از مكر و غَدر

مير از او نشنيد كرد استيز و صبر

دست در كرده درون آبِ جو

هر يكى ز ايشان كلوخ خشك جو