شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٠ - تتمه نصيحت رسول

اين امانت در دل و دل حامله است‌

اين نصيحتها مثال قابله است‌

قابله گويد كه زن را درد نيست‌

درد بايد درد كودك را رهى است‌

آن كه او بى‌درد باشد ره زن است‌

ز آن كه بى‌دردى أنا الحق گفتن است‌

آن أنا بى‌وقت گفتن لعنت است‌

آن أنا در وقت گفتن رحمت است‌

آن أنا منصور رحمت شد يقين‌

آن أنا فرعون لعنت شد ببين‌

لاجرم هر مرغ بى‌هنگام را

سر بريدن واجب است اعلام را

سر بريدن چيست كشتن نفس را

در جهاد و ترك گفتن تفس را

آن چنان كه نيش كژدم بر كنى‌

تا كه يابد او ز كشتن ايمنى‌

بر كَنى دندانِ پُر زهرى ز مار

تا رهد مار از بلاى سنگسار

خود ز بيم اين دَمِ بى‌مُنتها

باز خوان فَأَبَينَ أن يَحمِلنَها

ور نه خود أشفَقنَ مِنها چون بُدى‌

گرنه از بيمش دلِ كُه خون شدى‌

ور از او غافل نبودى نفسِ تو

كى چنان كردى جنون و تَفسِ تو