شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٨ - برخاستن مخالفت و عداوت از ميان انصار به بركات رسول

بلكه سوى عاجزان چينه كشند

بى‌خلاف و كينه آن مرغان خوش‌اند

هدهد ايشان پى تقديس را

مى‌گشايد راه صد بلقيس را

زاغ ايشان گر به صورت زاغ بود

باز همّت آمد و ما زاغ بود

لكلكِ ايشان كه لك لك مى‌زند

آتش توحيد در شك مى‌زند

و آن كبوترشان ز بازان نشكُهد

باز سر پيش كبوترشان نهد

بلبل ايشان كه حالت آرد او

در درون خويش گلشن دارد او

طوطى ايشان ز قند آزاد بود

كز درون قندِ ابد رويش نمود

پاى طاوسان ايشان در نظر

بهتر از طاوس پرّان دگر

منطق الطّيران خاقانى صداست‌

منطق الطّير سليمانى كجاست‌

تو چه دانى بانگ مرغان را همى‌

چون نديدستى سليمان را دمى‌

پرِّ آن مرغى كه بانگش مطرب است‌

از برون مشرق است و مغرب است‌

هر يك آهنگش ز كُرسى تا ثَرى است‌

وز ثرى تا عرش در كرّ و فرى است‌

مرغ كوبى اين سليمان مى‌رود

عاشق ظلمت چو خفّاشى بود

با سليمان خو كن اى خفّاشِ رد

تا كه در ظلمت نمانى تا ابد

يك گزى ره كه بد آن سو مى‌روى‌

همچو گز قطب مساحت مى‌شوى‌

و آن كه لنگ و لوك آن سو مى‌جهى‌

از همه لنگى و لوكى مى‌رهى‌