شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٨ - ترك كردن آن مرد ناصح بعد از مبالغه پند مغرور خرس را

نابينايان و مردم نادارند. در پى اين ماجرا سوره عبس بر رسول نازل شد كه ترجمه آيه‌هاى نخستين آن اين است: «رو ترش كرد و سر بر گرداند كه كورى نزد او آمد. تو چه دانى، شايد كه او پاكيزه شود؟ يا پند گيرد و پند او را سود دهد. اما آن كه توانگر است روى خود بدو مى‌كنى و اگر او پاك (از كفر) نشود بر تو باكى نيست اما آن كه شتابان نزد تو مى‌آيد و مى‌ترسد تو از او به ديگرى مى‌پردازى.» (عبس، ١- ١٠) و اين روايت ابن عباس و قتاده و مجاهد و ضحاك است، ولى گروهى ديگر از مفسّران شيعى گويند نتوان بود كه پيغمبر به صفت ترش رويى مخاطب شود و اين آيه‌ها در باره مردى اموى از مسلمانان نازل شد كه در آن مجلس حضور داشت.

ب ٢٠٨٣- ٢٠٧٠ گر دو سه ابله: اشارت است به مضمون برخى از آيه‌هاى قرآن كريم در دل دارى رسول اكرم ٦، هنگامى كه منكر او مى‌شدند، از جمله مى‌گفتند: «لَقَدْ وُعِدْنا هذا نَحْنُ وَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ إِنْ هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ. قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ