شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٥ - ترك كردن آن مرد ناصح بعد از مبالغه پند مغرور خرس را

آن مسلمان تَرك ابله كرد و تَفت‌

زير لب لا حول گويان باز رفت‌

گفت چون از جِدّ و پندم وز جدال‌

در دل او بيش مى‌زايد خيال‌

پس ره پند و نصيحت بسته شد

امرِ اعرِض عَنهُمُ پيوسته شد

چون دَوايت مى‌فزايد دَرد پس‌

قصّه با طالب بگو بر خوان عَبَس‌

چون كه اعمى طالب حقّ آمده است‌

بهر فقر او را نشايد سينه خَست‌

تو حريصى بر رشادِ مهتران‌

تا بياموزند عام از سروران‌

احمدا ديدى كه قومى از ملوك‌

مستمع گشتند گشتى خوش كه بوك‌

اين رئيسان يار دين گردند خوش‌

بر عرب اينها سَرند و بر حبش‌

بگذرد اين صيت از بصره و تبوك‌

ز انكه النّاسُ عَلى دِينِ المُلوك‌

زين سبب تو از ضَريرِ مُهتدى‌

رو بگردانيدى و تنگ آمدى‌

كندرين فرصت كم افتد اين مناخ‌

تو ز يارانى و وقت تو فراخ‌

مُزدَحم مى‌گرديم در وقت تنگ‌

اين نصيحت مى‌كنم نه از خشم و جنگ‌

احمدا نزد خدا اين يك ضرير

بهتر از صد قيصر است و صد وزير

يادِ النّاسُ مَعادِن هين بيار

معدنى باشد فزون از صد هزار

معدن لعل و عقيق مُكتَنِس‌

بهتر است از صد هزاران كان مِس‌

احمدا اينجا ندارد مال سود

سينه بايد پُر ز عشق و دَرد و دود

اعميى روشن دل آمد در مبند

پند او را ده كه حقّ اوست پند