شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٣ - جواب اشكال

ابلهان گويند كين افسانه را

خط بكش زيرا دروغ است و خطا

ز آن كه مريم وقت وضعِ حملِ خويش‌

بود از بيگانه دور و هم ز خويش‌

از برونِ شهر، آن شيرين فسون‌

تا نشد فارغ نيامد خود درون‌

چون بزادش آن گهانش بر كنار

بر گرفت و بُرد تا پيش تبار

مادر يحيى كجا ديدش كه تا

گويد او را اين سخن در ماجرا

اين بداند كآن كه اهل خاطر است‌

غايبِ آفاق او را حاضر است‌

پيش مريم حاضر آيد در نظر

مادر يحيى كه دور است از بصر

ديده‌ها بسته ببيند دوست را

چون مشبّك كرده باشد پوست را

ور نديدش نه از برون نه از اندرون‌

از حكايت گير معنى اى زبون‌

نى چنان كافسانه‌ها بشنيده بود

همچو شين بر نقش آن چفسيده بود

تا همى‌گفت آن كليله بى‌زبان‌

چون سخن نو شد ز دمنه بى‌بيان‌

ور بدانستند لحن همدگر

فهم آن چون كرد بى‌نطقى بشر

در ميانِ شير و گاو آن دمنه چون‌

شد رسول و خواند بر هر دو فسون‌

چون وزير شير شد گاوِ نبيل؟

چون ز عكس ماه ترسان گشت پيل؟

اين كليله و دمنه جمله افتراست‌

ور نه كى با زاغ لك‌لك را مرى است‌

اى برادر قصّه چون پيمانه‌اى است‌

معنى اندر وى مثال دانه‌اى است‌