شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧٣ - شرح فايده حكايت آن شخص شتر جوينده

اشترى گم كرده‌اى اى معتمَد

هر كسى ز اشتر نشانت مى‌دهد

تو نمى‌دانى كه آن اشتر كجاست‌

ليك دانى كين نشانيها خطاست‌

و آن كه اشتر گم نكرد، او از مِرِى‌

همچو آن گم كرده جويد اشترى‌

كه بلى من هم شتر گم كرده‌ام‌

هر كه يابد اجرتش آورده‌ام‌

تا در اشتر با تو انبازى كند

بهر طمع اشتر اين بازى كند

او نشان كژ بنشناسد ز راست‌

ليك گفتت آن مقلِّد را عصاست‌

هر چه را گويى خطا بود آن نشان‌

او به تقليد تو مى‌گويد همان‌

چون نشانِ راست گويند و شبيه‌

پس يقين گردد تو را لا رَيبَ فِيهِ‌

آن شفاى جانِ رنجورت شود

رنگِ روى و صحّت و زورت شود

چشم تو روشن شود پايت دوان‌

جسم تو جان گردد و جانت روان‌

پس بگويى راست گفتى اى امين‌

اين نشانيها بَلاغ آمد مُبين‌

فِيهِ آياتٌ ثِقاتٌ بَيِّنات‌

اين بَراتى باشد و قدرِ نجات‌

اين نشان چون داد گويى پيش رو

وقت آهنگ است پيش آهنگ شو

پيروىّ تو كنم اى راستگو

بوى بُردى ز اشترم بنما كه كو