شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٣٤ - حكايت

حكايت‌

ب ٢٢١٨- ٢٢١٥ نظير اين حكايت داستانِ خانه علاء پسر زياد حارثى است از اصحاب امير مؤمنان (ع).

وى خانه‌اى فراخ در بصره ساخته بود. امام بدان خانه در آمد و چون فراخى آن را ديد پرسيد: «اين خانه فراخ در دنيا به چه كارت آيد كه در آخرت نيازت به چنين خانه‌اى بيشتر شايد. آرى و اگر خواهانى؛ بدان، به آخرت رسيدن هم توانى. در آن به پذيرايى مهمان خواهى نشست و با خويشاوندانت خواهى پيوست و حقوقى را كه بر گردن دارى بيرون توانى ساخت و به مستحقانش رسانى، و بدين سان به آخرت نيز توانى پرداخت.» (نهج البلاغه، خطبه ٢٠٩) نو مريد: كسى كه تازه راه سلوك مى‌پيمايد.

طريق: راه، و مقصود شبكه و پنجره است.

به نظم كشيدن اين داستان، تنبيهى است همگان و خاصه مريدان را كه در هر كار بايد قرب خدا را در نظر داشت.