شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٣٦ - حكايت

حالِ عارف اين بود بى‌خواب هم‌

گفت ايزد هُم رُقُودٌ زين مَرَم‌

پيش او بنشست و مى‌پرسيد حال‌

يافتش درويش و هم صاحب عيال‌

گفت عزم تو كجا اى بايزيد؟

رخت غُربت را كجا خواهى كشيد؟

گفت قصد كعبه دارم از پگه‌

گفت هين با خود چه دارى زادِ رَه‌

گفت دارم از درم نُقره دويست‌

نك ببسته سخت بر گوشه رِدى است‌

گفت طوفى كن به گِردم هفت بار

وين نكوتر از طوافِ حج شمار

و آن درمها پيش من نِه اى جواد

دان كه حج كردى و حاصل شد مراد

عُمره كردى عُمرِ باقى يافتى‌

صاف گشتى بر صفا بشتافتى‌

حقِّ آن حقّى كه جانت ديده است‌

كه مرا بر بيت خود بگزيده است‌

كعبه هر چندى كه خانه بِرِّ اوست‌

خلقت من نيز خانه سرّ اوست‌

تا بكرد آن خانه را در وى نرفت‌

و اندر اين خانه بجز آن حَى نرفت‌

چون مرا ديدى خدا را ديده‌اى‌

گِرد كعبه صدق بر گرديده‌اى‌

خدمت من طاعت و حَمدِ خداست‌

تا نپندارى كه حقّ از من جداست‌

چشم نيكو باز كن در من نگر

تا ببينى نور حق اندر بشر

با يزيد آن نكته‌ها را هوش داشت‌

همچو زرّين حلقه‌اش در گوش داشت‌

آمد از وى با يزيد اندر مَزيد

مُنتهِى در مُنتها آخِر رسيد