شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨١ - تتمه نصيحت رسول

ساحروش: اشارت است بدان چه در برخى از تفسيرها، از جمله تفسير درّ المنثور، در ذيل همين آيه آمده است كه سحر دو گونه است يكى سحرى كه شياطين مى‌آموختند و ديگر سحرى كه هاروت و ماروت مى‌آموختند. اما كسانى كه ملايكه را معصوم مى‌دانند نسبت سحر به هاروت و ماروت- پيش از مغضوب شدن آنها- نمى‌دهند.

سهلتر بودن: اشارت است بدان كه عذاب اين جهان تمام شدنى است و عذاب آخرت سخت، و به سر نيامدنى. چنان كه در قرآن كريم است‌ «وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ: همانا عذاب آن جهان بزرگتر است اگر مى‌دانستند.» (زمر، ٢٦) و نيز در دعاى كميل است: «فَكَيفَ احتِمالِي لِبَلآءِ الآخِرَةِ وَ جَلِيلِ وُقُوعِ المَكارِهِ فِيها وَ هُوَ بَلاءٌ تطُولُ مُدَّتُهُ وَ يَدُومُ مَقامُهُ وَ لا يُخَفَّفُ عَن أهلِهِ لِأنَّهُ لا يَكُونُ الّا عَن غَضَبِكَ وَ انتِقامِكَ وَ سَخَطِكَ.» رنج دود: اشارت است بدان كه در چاه بابل كه آن دو فرشته در آن سر نگون‌اند آتش و دود است.

ب ٢٤٦٧- ٢٤٦٠ اى خنك: خوشا! خرما!

(نظامى) جهاد: مجاهدت. در اين بيت مقصود در افتادن با نفس است و مقهور ساختن آن.

زَجر: سخت گرفتن، باز داشتن، تحمّل رياضت كردن.