شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٠ - تتمه نصيحت رسول

ب ٢٤٥٩- ٢٤٥٠ بُو الفُضُول: بى‌هوده گو، كه در كارى در شود كه حد او نيست.

حشايش: جمع حشيش: گياه خشك. كنايت از توسل به وسيلتهاى ناسودمند. مأخوذ است از مثل معروف «الغَرِيقُ يَتَشَبَّثُ بِكُلِّ حَشِيشٍ.» ناگشود: ناگشودنى، باز نشدنى.

تهديد و وعيد: كنايت از آيه‌ها و روايتها كه رسول اكرم ٦ در باره عذاب آخرت مى‌فرمود.

هاروت و ماروت: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٣٢١ و ٣٣٤٤/ ١ به بعد.

آشكار: ممكن است آن را صفت «خطر» گرفت (از خطرى كه آشكار بود) و ممكن است قيد «اختيار كردن» گرفت. آشكارا: از روى علم. علانيه. (با علم و اطلاع چاه بابل را گزيدند كه آن عذاب دنيوى بود و پايان يافتنى.) چاه بابل: جايى كه هاروت و ماروت در آن زندانى شدند.

(حافظ) (براى آشنايى بيشتر از داستان نگاه كنيد به: كشف الاسرار، ج ١، ص ٢٩٧، و تفسير ابو الفتوح رازى، سوره بقره، ذيل آيه ١٠٢، و بحار الانوار، ج ٥٦، ص ٢٦٥- ٣٢٦) گُربُز: دانا، زيرك.