شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٥

زاهدى بُد در ميان باديه‌

در عبادت غرق چون عَبّادِيَه‌

حاجيان آن جا رسيدند از بلاد

ديده‌شان بر زاهدِ خشك اوفتاد

جاى زاهد خشك بود او تر مزاج‌

از سَموم باديه بودش علاج‌

حاجيان حيران شدند از وحدتش‌

و آن سلامت در ميان آفتش‌

در نماز استاده بُد بر روى ريگ‌

ريگ كز تفّش بجوشد آبِ ديگ‌

گفتيى سر مست در سبزه و گل است‌

يا سواره بر براق و دُلدل است‌

يا كه پايش بر حرير و حُلّه‌هاست‌

يا سَموم او را به از باد صباست‌

پس بماندند آن جماعت با نياز

تا شود درويش فارغ از نماز

چون ز استغراق باز آمد فقير

ز آن جماعت زنده‌اى روشن ضمير

ديد كآبش مى‌چكيد از دست و رو

جامه‌اش تر بود از آثار وضو

پس بپرسيدش كه آبت از كجاست‌

دست را برداشت كز سوىِ سَماست‌

گفت هر گاهى كه خواهى مى‌رسد

بى‌ز چاه و بى‌ز حَبلٍ مِن مَسَد

مشكل ما حل كن اى سلطان دين‌

تا ببخشد حال تو ما را يقين‌

وانما سِرّى ز اسرارت به ما

تا ببرّيم از ميان زُنّارها

چشم را بگشود سوى آسمان‌

كه اجابت كن دعاى حاجيان‌

رزق جويى را ز بالا خو گَرَم‌

تو ز بالا بر گشودستى درم‌

اى نموده تو مكان از لا مكان‌

فِى السَّماءِ رِزقُكُم كرده عيان‌