شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٠ - حكايت هندو كه با يار خود جنگ مىكرد بر كارى و خبر نداشت كه او هم بد آن مبتلاست

چار هندو در يكى مسجد شدند

بهرِ طاعت راكع و ساجد شدند

هر يكى بر نيّتى تكبير كرد

در نماز آمد به مسكينى و دَرد

مؤذن آمد از يكى لفظى بجَست‌

كاى مُؤَذِّن بانگ كردى وقت هست؟

گفت آن هندوى ديگر از نياز

هى سخن گفتى و باطل شد نماز

آن سيم گفت آن دوم را اى عمو

چه زنى طعنه بر او خود را بگو

آن چهارم گفت حمدِ اللّه كه من‌

در نيفتادم به چَه چون آن سه تن‌

پس نماز هر چهاران شد تباه‌

عيب گويان بيشتر گم كرده راه‌

اى خنك جانى كه عيب خويش ديد

هر كه عيبى گفت آن بر خود خريد

ز آن كه نيمِ او ز عيبستان بُدست‌

و آن دگر نيمش ز غيبستان بُدست‌

چون كه بر سر مر تو را ده ريش هست‌

مرهمت بر خويش بايد كار بست‌

عيب كردن خويش را داروى اوست‌

چون شكسته گشت جاى ارحَموا است‌

گر همان عيبت نبود ايمن مباش‌

بوك آن عيب از تو گردد نيز فاش‌

لا تَخافُوا از خدا نشنيده‌اى‌

پس چه خود را ايمن و خوش ديده‌اى‌

سالها ابليس نيكو نام زيست‌

گشت رسوا بين كه او را نام چيست‌

در جهان معروف بُد عَلياىِ او

گشت معروفى بعكس اى واى او

تا نه‌اى ايمن تو معروفى مجو

رو بشوى از خوف پس بنماى رو

تا نرويد ريش تو اى خوبِ من‌

بر دگر ساده ز نخ طعنه مزن‌

اين نگر كه مبتلا شد جان او

در چهى افتاد تا شد پندِ تو

تو نيفتادى كه باشى پندِ او

زهر او نوشيد تو خور قندِ او